02-08-07

Boek - Karin Fossum - De duivel draagt het licht

 
duivelEen vrouw van een jaar of zestig komt verward het politiebureau binnen om iemand als vermist op te geven. Ze komt niet goed uit haar woorden, maar de politie vermoedt dat het om haar man gaat. De mogelijk licht demente vrouw wordt gerustgesteld en weer naar huis gestuurd. In haar kelder houdt zij echter iemand gevangen: een jongen die geprobeerd heeft in te breken, maar daarbij van de keldertrap is gevallen en zijn rug heeft gebroken. Ze heeft de jongen in haar macht en doet niets om hem te redden, behalve dan haar vergeefse bezoek aan het politiebureau…
"De duivel draagt het licht" is een boekje dat ik voor enkele luttele euro's tesamen bij de krant heb gekocht. Ik heb het in een ruk uit gelezen. Karin Fossum heeft puik werk geleverd. Ze schets een duidelijk beeld van enkele mensen. Het grappige (of eerder: droevige) is dat ze allemaal gevangenen zijn van hun eigen leugens. Ze hebben geen vat op de gebeurtenissen en zijn mede daarom zeer tragisch. Door die situatie heb je zowel medelijden, sympathie als afgrijzen voor elk van de hoofdpersonages. Slecht en goed gaan vlot in elkaar over en daardoor weet je op het einde van het verhaal niet of je nu droevig of blij moet zijn...
Fragment
Jacob Skarre keek op zijn horloge. Zijn dienst zat erop. Maar hij pakte heimelijk een boek uit zijn binnenzak en las het gedicht op de eerste bladzijde. Net een virtual-realityspelletje, dacht hij. Plop! en je bent in een andere wereld. De deur naar de gang stond open en hij voelde ineens dat iemand naar hem keek. De vrouw stond buiten zijn gezichtsveld, ze was gewoonweg een ander bewustzijn dat het zijne raakte. Een vederlichte, bijna onmerkbare vibratie die hem ten slotte bereikte. Hij sloeg het boek dicht.
   ‘Kan ik u helpen?’
   Ze verroerde zich niet, stond hem daar maar met een merkwaardige blik aan te staren. Skarre keek naar dat gespannen gezicht en bedacht ineens dat ze hem bekend voorkwam. Ze was niet zo jong meer, misschien tegen de zestig, en ze droeg een mantel en donkere laarsjes. Met een sjaaltje om haar hals. Onder haar kin was het dessin gedeeltelijk zichtbaar. Dat stond in sterk contrast tot wat ze vermoedelijk zelf aan snelheid en elegantie bezat. Renpaarden met kleurige jockeys tegen een donkerblauwe achtergrond. Haar gezicht was breed en zwaar, het werd omlaaggetrokken door de vooruitgestoken kin. Haar wenkbrauwen waren donker en liepen bijna in elkaar over. Ze hield een handtas tegen haar buik gedrukt. Maar het was vooral haar blik. In haar bleke gezicht lagen een paar oplichtende ogen. Ze hielden hem met een geweldige kracht vast en hij kon er niet aan ontkomen. Toen wist hij het ineens weer. Wat een gek toeval, dacht hij, en hij wachtte gespannen. Hij zat als het ware vastgeklonken aan zijn stoel, in deze vragende stilte. Ze kon nu ieder moment iets heel belangrijks gaan zeggen.
   ‘Het gaat om iemand die vermist wordt’, zei ze toen.
   Ze had een ruwe stem. Een roestig gereedschap dat na een lange periode van rust weer krakend op gang kwam. Achter haar witte voorhoofd brandde een vuur. Skarre zag de flakkerende gloed door haar irissen. Hij wilde niet vooringenomen zijn, maar ze leek duidelijk ergens van bezeten. Langzaam drong het tot hem door waar het omging. In gedachten nam hij de meldingen van die dag door, maar hij kon zich niet herinneren of er in zijn district patiënten uit psychiatrische inrichtingen werden vermist. Ze ademde zwaar, alsof het haar enorm veel moeite had gekost om te komen. Maar ze was vastbesloten, ze leek gedreven door iets eindigs. Skarre vroeg zich af hoe ze de receptie en mevrouw Brenningens valkenblik had weten te passeren, rechtstreeks zijn kantoor binnen, zonder door iemand te worden tegengehouden.

Recensie (het nieuwsblad)
De Noorse schrijfster Karin Fossum schrijft trage maar sterke psychologische thrillers in de beste traditie van Patricia Highsmith of Ruth Rendel. In De duivel draagt het licht wordt een jeugdige belhamel het slachtoffer van zijn overmoed wanneer hij bij een in braak wordt betrapt door de bewoonster van het huis. (...)Fossum vertelt strak en afwisselend en de complexe karakters zijn stuk voor stuk memorabel.

Verscheen eerder op mijn dagboek-blogje

De commentaren zijn gesloten.